باسمه تعالی شأنه العزیز

میان عاشق و معشوق کس در نگنجد ، بار ناز معشوقی معشوق ، عاشق تواند کشید و بار ناز عاشقی عاشق هم معشوق تواند کشید ، چنانکه معشوق ناگذران { نیاز} عاشق است و عاشق هم ناگذران معشوق است.خواست معشوق عاشق را پیش از خواست عاشق بود معشوق را . بل که ناز و کرشمه معشوقانه عاشق را می رسد. زیرا که عاشق پیش از وجود خویش معشوق را مرید نبود ، اما معشوق پیش از وجود عاشق ، مرید عاشق بود. چنانکه خرقانی گوید: « او را خواست که ما را خواست! »

    شمع ازلی ، دل منت پروانه            جان همه عالمی ، مرا جانانه  

از شور سر زلف چو زنجیر تو خاست          دیوانگی دل من دیوانه

اگر چه به حقیقت میان عاشق و معشوق بیگانگی و دوگانگی نیست « بیگانگی نیست تو مایی ، ما تو» . سر جامه تویی و بن جامه ما ، بل که جامه عشق را تار « یحبهم » آمد و پود « یحبونه ». سر رشته این حدیث از اشارت « فاحببت ان اعرف » برخاست. ولیکن: سامان {توانایی} سخن گفتن با لبها نیست!!!. 

****

****

* مرصاد العباد                                            نجم الدین رازی

* منطق الطیر                                            عطار نیشابوری

* اثر هنری «صدای سخن عشق»                  محمد سجاد جوزادنی